Met het vorderen van de veertigdagentijd krijgt de horizon van de opstanding langzaam vorm. Pasen nadert en daarmee deze ongelooflijke belofte: Leven is sterker dan de dood. Maar deze vreugde is geen emotie die op de dag zelf teweeggebracht kan worden. Het is een innerlijke reis, een voorbereiding van het hart. Om het licht van Pasen volledig te kunnen verwelkomen, moeten we soms de schaduw opzoeken, de rommel loslaten en ruimtes openen waar God nieuw leven kan brengen. Hier zijn vijf eenvoudige, diepgaande en concrete gebaren om ons hart voor te bereiden op deze opstanding die eraan komt.
Een wond achterlaten in Gods handen
We dragen allemaal wonden. Sommige zijn oud, andere recenter. Het gaat er niet om dat we ze vergeten of ontkennen, maar dat we ze in de handen van de verrezen Heer leggen. Neem een moment om een wond, een pijn, een verdriet te benoemen en zeg tegen God: "Ik weet niet hoe ik het moet genezen, maar ik vertrouw het aan u toe". Dit gebaar lijkt misschien klein, maar het opent een levensweg. De opstanding begint vaak daar waar we geloven dat er niets meer mogelijk is.
Kiezen om te vergeven of om vergeving te vragen
Vergeving is een doorgang. Een drempel om over te gaan. Het hangt niet altijd van de ander af, maar begint in onszelf. Het vergeven van een kwetsend woord, een afwezigheid, een stilte. Of de moed hebben om een fout te erkennen, een wond die we hebben veroorzaakt. Deze gebaren zijn veeleisend, maar ze zijn bevrijdend. Ze maken los wat ons tegenhoudt. Ons hart voorbereiden op de opstanding betekent ook een bres slaan in de muren van wrok of schaamte.
Terug naar de essentie in ons dagelijks leven
Als Pasen nadert, kunnen we ervoor kiezen om wat ruimte te maken in onze dagen: minder lawaai, minder drukte, minder verstrooidheid. Het kan minder schermtijd zijn, een eenvoudigere maaltijd, een taak die langzaam en met aanwezigheid wordt voltooid. Het hoeft niet spectaculair te zijn. Het zegt gewoon: "Ik wil dieper leven, meer verbonden zijn met U, Heer. En in deze terugkeer naar het wezenlijke begint er weer iets te ademen. Het hart wordt lichter en is meer beschikbaar om het licht te verwelkomen.
Naar iemand toekomen
Soms kan een eenvoudig telefoontje, een bezoekje, een boodschap een bres slaan in de eenzaamheid van de ander. Ons hart voorbereiden op de opstanding betekent ook dat we ons openstellen voor relaties. God reikt naar ons uit via de gezichten die we ontmoeten. Een gebaar van aandacht, van verzoening, van luisteren, wordt een daad van gedeelde verrijzenis. Niet wij redden de ander, maar God gaat door ons heen. En dat geeft een heel concreet gevoel van geloof.
Een innerlijk licht ontsteken
In de Paasnacht wordt een vlam doorgegeven. Het is meer dan een symbool: het is herboren leven, geloof dat opnieuw wordt gewekt, hoop die opnieuw wordt ingeademd. Zelfs vóór die nacht kunnen we elke dag een klein innerlijk lichtje aansteken: een vers lezen, ergens voor danken, een intentie maken in gebed. Dit zijn als kleine vlammetjes die in afwachting worden aangestoken. Ons hart voorbereiden op de opstanding betekent geloven dat het licht terugkomt, ook al is het nog broos.
Conclusie
De opstanding wordt niet alleen beleefd met liederen en klokken. Ze wordt voorbereid in de stilte van het hart, in vertrouwen, in kleine, eenvoudige maar ware gebaren. God is niet op zoek naar grote prestaties: Hij wacht op open harten. Deze vijf gebaren, nederig gemaakt in ons dagelijks leven, zijn als zaadjes. En op Paasmorgen, in de grote stilte van het open graf, zal God dat wat we met geloof hebben gezaaid tot bloei laten komen. Want Hij is het, en Hij alleen, die alle dingen nieuw maakt.
