Paas is een explosie van licht. Een immense vreugde, soms moeilijk te beschrijven. Na de veertig woestijndagen van de vastentijd zet de opstanding van Christus alles op zijn kop. Het opent een nieuwe weg, het herstelt de betekenis, het tilt ons op. Maar als het feest voorbij is, als de klokken zijn gestopt met luiden, de kleren zijn opgeborgen, de chocolaatjes opgegeten... wat blijft er dan over? Hoe kunnen we deze vreugde beleven in het dagelijks leven, in de routine, in gewone dagen waarin niets lijkt te veranderen?

De vreugde van Pasen is geen kortstondig vuurwerk. Het is een vuur dat diep van binnen brandt. Een licht dat zelfs grijze dagen verlicht. Het is een blijvende vreugde, geworteld in een belofte: Christus leeft en zijn leven is in ons. Maar om te zorgen dat het niet vervaagt, moeten we het cultiveren, voeden, verankeren. Hier zijn een paar manieren waarop deze vreugde onze dagen kan blijven bewonen.

Welkom vreugde als een geschenk, niet als een emotie

Het eerste dat je moet onthouden is dat paasvreugde geen euforie is. Het is geen voorbijgaande stemming. Het hangt niet af van onze stemming of omstandigheden. Het is een geschenk, een genade. Ze komt van de verrezen Christus. Het is zijn levende aanwezigheid in ons. Zelfs als we moe zijn, zelfs als we twijfels hebben, kan deze vreugde bestaan. Het is geen lachende façade, het is een innerlijke vrede. Een discrete adem die zegt: "Je bent niet alleen. Het leven heeft gewonnen."

Om deze vreugde dagelijks te ervaren, moeten we beginnen met haar te verwelkomen. Er ruimte voor maken. Ernaar verlangen. Het herkennen in kleine tekens. Soms zit het verborgen in een blik, een stilte, een gefluisterd gebed. Het is niet altijd een uitbarsting van lachen, maar het is een zacht licht dat ons staande houdt.

De belofte van Pasen in ons hart terugroepen

We hebben herinneringen nodig. Om onszelf er vaak aan te herinneren wat Pasen betekent: Christus is door de dood heengegaan en leeft. Dat verandert alles. Het betekent dat niets ooit helemaal verloren is. Dat mislukking niet het einde is. Dat het leven doorgaat, getransformeerd. We kunnen onszelf elke dag aan deze belofte herinneren. Door een passage uit het evangelie te herlezen. Door een kaars aan te steken. Door naar een leeg kruisbeeld te kijken. Omdat het kruis nu een plek is waar licht doorheen schijnt.

Pasen gedenken betekent niet dat we onszelf dwingen om blij te zijn. Het gaat erom dat we onszelf opnieuw vertellen dat hoop sterker is. En dat God aan het werk is, zelfs in wat we nog niet begrijpen.

Kiezen voor leven, zelfs in de kleine dingen

De opstanding is niet alleen een geestelijke gebeurtenis. Het is een manier van leven. Paasvreugde beleven is elke dag kiezen voor het leven. Kiezen om te zegenen in plaats van te vervloeken. Om iemand op te tillen in plaats van naar beneden te duwen. Om een gebaar van liefde te maken, hoe klein ook. Het gaat om vertrouwen wanneer alles je dwingt om je terug te trekken. Het betekent je naar anderen keren, met zachtheid. Het betekent weigeren je te laten ontmoedigen. Dit zijn eenvoudige keuzes, maar ze transformeren het hart.

En elke keer dat we voor het leven kiezen - zelfs zonder het te weten - laten we het licht van Pasen een beetje meer in ons wortelen. We worden dragers van die vreugde, zonder dat daar woorden voor nodig zijn.

Het innerlijke licht verzorgen

Net als elke vlam heeft paasvreugde aandacht nodig. Ze moet worden beschermd tegen de wind, tegen vergetelheid, tegen vermoeidheid. Dit betekent tijd doorbrengen in gebed, hoe kort ook. Door een stilte die ons weer laat ademen. Door een woord van het evangelie in je hart te houden. Het is geen kwestie van meer doen, maar van anders leven. Een band houden met Hem die leven geeft.

Op die momenten dat de vreugde lijkt te vervagen, is dat niet erg. We kunnen terugkomen, voorzichtig. Keer terug naar Christus. Zeg tegen Hem: "Wek uw licht in mij aan." En dat doet Hij. Want Hij geeft vreugde, niet wij maken die vreugde.

Getuigen worden van deze vreugde

Paasvreugde moet je niet voor jezelf houden. Het is bedoeld om te delen, door te geven, aan te bieden. Niet luidruchtig, maar echt. Je kunt het zien aan een manier van zijn: vrediger, zelfverzekerder, opener. Soms zegt een gezicht vol vrede meer dan duizend woorden.

De opstanding meemaken betekent niet alles begrijpen. Het betekent leven in het geloof dat het licht doorschijnt, zelfs in de barsten. En het is dit geloof, discreet maar echt, dat de harten om ons heen kan raken.

Conclusie

De vreugde van Pasen is geen herinnering uit het verleden. Het is een aanwezigheid die elke dag vergezelt. Ze schreeuwt niet. Ze dringt zich niet op. Ze ontvouwt zich in stilte, in liefde, in vertrouwen. Het is de vreugde van het weten dat niets ooit af is bij God. Dat het leven altijd opnieuw geboren wordt. En dat de Opgestane met ons meeloopt. Dus zelfs als de dagen gewoon worden, zelfs als de vermoeidheid terugkeert, kunnen we in dit licht blijven leven. En onthoud heel eenvoudig: Christus leeft. En ik ook.