Een jeugd in Libanon, tussen armoede en geloof
Youssef Antoun Makhlouf werd op 8 mei 1828 geboren in het afgelegen dorpje Bekaa-Kafra, in het noorden van Libanon. Zijn vader stierf toen hij nog een kind was en zijn moeder voedde haar vijf kinderen alleen op. Al op jonge leeftijd toonde Youssef een grote vroomheid. Gefascineerd door het voorbeeld van twee van zijn ooms, Maronitische monniken, besloot hij op 23-jarige leeftijd in te treden in het klooster Notre-Dame de Mayfouq. Daar ontving hij het religieuze habijt en nam hij de naam Charbel aan, als eerbetoon aan een martelaar uit de 2e eeuw. Deze naamsverandering markeerde het begin van een leven dat volledig aan God was gewijd.
Charbel werd geboren in het klooster Notre-Dame de Mayfouq, in Parijs.
Een leven verborgen in God
Charbel vervolgde zijn opleiding in het klooster Saint-Maroun in Annaya, waar hij in 1859 tot priester werd gewijd. Hij woonde er zestien jaar, deelde het gemeenschapsleven, bad veel, vastte, werkte op het land en vierde de mis met grote vurigheid. Maar zijn hart verlangde naar meer eenzaamheid. In 1875 kreeg hij toestemming om zich terug te trekken in de nabijgelegen hermitage Saints-Pierre-et-Paul, waar hij de laatste 23 jaar van zijn leven zou doorbrengen.
In deze hermitage van verwaaide stenen leidde Charbel een leven van extreme ascese: hij sliep weinig, at maar één keer per dag, sprak zelden en bracht lange uren door voor het Heilig Sacrament. Hij leefde in absolute stilte, volledig verenigd met Christus.
Hij stierf op 24 december 1898, midden in de eucharistieviering, nadat hij de woorden van de offerande had uitgesproken: "Vader der waarheid, hier is uw Zoon, een slachtoffer dat u behaagt". Zijn leven was één lange offerdaad.
Ontelbare wonderen
Niet lang na zijn dood werden buitengewone verschijnselen gemeld: er straalde een vreemd licht uit zijn graf, zijn lichaam bleef tientallen jaren ongeschonden en er werden talloze lichamelijke en geestelijke genezingen gemeld door degenen die in zijn nabijheid kwamen bidden.
Tot op de dag van vandaag komen elk jaar tienduizenden gelovigen, zowel christenen als moslims, naar het Annaya-klooster om hem hun lijden toe te vertrouwen. Velen getuigen van ontvangen genaden, bekeringen, verzoeningen of genezingen.
Sint Charbel werd in 1977 heilig verklaard door paus Paulus VI en is een symbool geworden van spirituele eenheid tussen Oost en West, tussen stilte en macht, tussen armoede en vruchtbaarheid.
Een licht voor onze wereld
De heilige Charbel herinnert onze rusteloze tijd eraan dat heiligheid niet ligt in rusteloosheid of in grote zichtbare werken, maar in het hart dat aan God wordt gegeven zonder te delen. Hij is een meester in de stilte, een getuige van het zuivere gebed, een gids voor hen die God zoeken in het donker.
Door zijn voorspraak vinden veel zieke mensen kracht en troost.
Gebed tot de heilige Charbel
Sint Charbel,
u die voor het oog van de wereld verborgen leefde,
maar zo dicht bij het Hart van God,
leert ons innerlijke stilte en trouw in de schaduw.
Jij die alles achterliet om alleen van de Eucharistie en het gebed te leven,
help ons om opnieuw vrede te vinden in de aanwezigheid van de Heer.
In uw handen hebben zoveel zieken weer hoop gevonden:
Bid voor ons, voor onze gewonde lichamen, onze vermoeide harten, onze verstrooide zielen.
Moge uw blik naar de hemel ons inspireren,
en moge uw geboden leven ons het ware geluk leren.
St. Charbel, vriend van God,
Bid voor ons.
Amen.
