Het verhaal van de heilige Charbel: een maronitische monnik in het hart van de Libanese bergen

Een kind van Libanon, getekend door geloof

Geboren in 1828 in het dorpje Bekaa Kafra in het noorden van Libanon, groeide Youssef Antoun Makhlouf op in een diepgelovig maronitisch christelijk gezin. Hij werd op zeer jonge leeftijd wees en opgevoed door zijn moeder, die hem een eenvoudig en sterk geloof doorgaf. Al op jonge leeftijd voelde Youssef zich aangetrokken tot een leven van gebed en eenzaamheid. Hij bracht uren door in een grot niet ver van zijn huis, omgetoverd tot een kleine kluizenaarshut, waar hij mediteerde en bad, ver weg van het tumult van de wereld.

Op 23-jarige leeftijd liet hij alles achter om het klooster van Notre-Dame de Mayfouq binnen te gaan, daarna het klooster van Saint Maron in Annaya, waar hij de naam Broeder Charbel aannam, als eerbetoon aan een martelaar van de oude Kerk. In 1859 werd hij tot priester gewijd.

Een leven van kluizenarij en stilte

In 1875 kreeg Charbel toestemming om als kluizenaar in een kleine kluizenarij bij het klooster van Annaya te gaan wonen. Hij bracht daar de laatste drieëntwintig jaar van zijn leven door in extreme soberheid. Hij verliet zijn cel bijna nooit, hield zich aan een streng vasten en wijdde zijn dagen aan handenarbeid, stil gebed en het vieren van de mis.

Deze monnik met zijn onopvallende gezicht werd een mysterie voor degenen die hem tegenkwamen. Zijn stilte spreekt tot hen die hem opzoeken en zijn aanwezigheid wordt een bron van vrede.

Een heilige dood en ontelbare wonderen

Charbel stierf in de nacht van 24 december 1898, nadat hij met bijzondere ijver de mis had opgedragen. Al snel werden verbazingwekkende verschijnselen gemeld: haar lichaam, dat zonder balseming was begraven, bleef jarenlang intact en straalde een mysterieuze vloeistof uit. De gelovigen begonnen naar zijn graf te komen en vroegen om zijn voorspraak. Er werden onverklaarbare genezingen gemeld en getuigenissen stroomden binnen vanuit heel Libanon... en daarna vanuit de hele wereld.

De kerk erkende zijn heiligheid officieel in 1977. Tegenwoordig wordt de heilige Charbel vereerd tot ver buiten de grenzen van Libanon. Zijn beeltenis, vaak afgebeeld als een monnik in het zwart met neergeslagen ogen, is een symbool geworden van nederigheid, gebed en wonderen.

Een brug tussen Oost en West

De figuur van de heilige Charbel fascineert door zijn universaliteit. Als kluizenaar uit de 19e eeuw, geworteld in de oosterse traditie, sluit hij zich desondanks aan bij de grote spirituele figuren van de hele Kerk. Veel pelgrims, ook niet-christenen, gaan vandaag de dag naar Annaya, geraakt door de kracht van zijn getuigenis.

Charbel is ook een teken van eenheid: hij laat zien dat heiligheid geen grenzen kent en dat stilte harder kan schreeuwen dan duizend toespraken. In een wereld die verzadigd is van lawaai, herinnert hij ons eraan dat eenvoudig gebed, dagelijkse trouw en totale overgave aan God de wereld diepgaand kunnen veranderen.