De Passie van Christus is niet zomaar een verhaal om naar te luisteren of een drama om over na te denken. Het is een pad om te volgen, een mysterie om in te wonen, een uitnodiging om dicht bij Jezus te staan in zijn donkerste uur. Het evangelie vraagt ons niet om het lijden van Christus te verklaren. Het nodigt ons uit om er samen met hem in te gaan. Niet om iets te doen, maar om er te zijn. Aanwezig. Trouw. In gebed.
Deze vijf verzen kunnen ons helpen om Jezus te vergezellen in zijn lijdensweg. Niet als toeschouwers, maar als begeleiders. Ze moeten niet snel worden gelezen, maar langzaam worden overpeinsd. Om te verwelkomen in stilte. Om te laten resoneren in het diepst van ons hart.
"Mijn ziel is meer dan woorden bedroefd. Blijf hier en waak met mij." Matteüs 26:38
In de hof van Getsemane geeft Jezus een glimp van zijn menselijkheid in al zijn kwetsbaarheid. Hij is geen onverschrokken held. Hij is een man die beeft, die lijdt, die angst, eenzaamheid en uitputting voelt. En op dat moment vraagt hij niet om toespraken. Hij vraagt om aanwezigheid. "Blijf hier. Waak met mij."
Dit vers is een uitnodiging tot stille trouw. Jezus vergezellen is al erbij blijven. Niet weglopen. Niet in slaap vallen. Aanwezig zijn bij zijn lijden. Onze aandacht, ons hart, ons gebed aanbieden. Hem troosten met onze eenvoudige aanwezigheid, zoals we dat bij een vriend zouden doen.
"Vader, niet wat ik wil, maar wat U wilt." Lucas 22:42
Dit woord, uitgesproken in de nacht van doodsangst, is een van de hoogtepunten van het lijdensverhaal. Het neemt Jezus' angst niet weg, maar het laat zijn absolute vertrouwen zien. Hij geeft zichzelf over. Hij legt zijn wil in de handen van de Vader. Hij kiest ervoor om lief te hebben tot het einde.
Door op dit vers te mediteren, worden ook wij opgeroepen om ons over te geven. Om onze strijd, ons verzet en onze angsten in Gods handen te leggen. Het is een eenvoudig gebed, maar een immens gebed. Het kan een innerlijke ademhaling worden: Heer, ik begrijp het niet altijd, maar ik vertrouw op u. Ik laat me leiden.
"Toen verlieten allen hem en vluchtten." Marcus 14:50
Jezus' eenzaamheid is totaal. Zelfs degenen die het dichtst bij hem stonden verdwijnen. Ze hadden gezworen hem nooit te verlaten. Ze vluchten, uit angst, paniek, zwakte. En Jezus blijft alleen achter. Tegenover zijn rechters. Alleen in de nacht.
Dit vers is een uitnodiging om onze eigen vlucht, onze verlating, onze stiltes te erkennen. Maar het is ook een oproep om te blijven, deze keer. Om niet te vluchten. Om te blijven staan waar anderen weggaan. Jezus vergezellen in zijn lijdensweg is ook tegen hem zeggen: ik weet dat ik je al in de steek heb gelaten, maar vandaag wil ik blijven.
"Hij werd mishandeld en hij vernederde zich; hij deed zijn mond niet open." Jesaja 53:7
Dit vers uit de profeet Jesaja kondigt lang voor het evangelie al het lijden van de Lijdende Knecht aan. Jezus is die dienaar. Hij wordt geslagen, beschuldigd, beledigd en hij zwijgt. Hij beantwoordt geweld niet met geweld. Hij biedt zichzelf aan, hij geeft zichzelf, zonder zich te verdedigen.
Het is deze stilte die choqueert. Deze stilte spreekt luider dan de kreten. Door hem in deze stilte te vergezellen, betreden we de logica van de ontwapende liefde. Van absolute geweldloosheid. Van zelfgave. We worden uitgenodigd om naar deze stilte te luisteren. Om erin te gaan.
"Alles is volbracht." Johannes 19:30
Deze laatste woorden van Jezus aan het kruis zijn geen kreet van mislukking. Het is een kreet van vervulling. Alles is gegeven. Niets is achtergehouden. De liefde is tot het uiterste gegaan. De missie is volbracht. Door deze woorden te overdenken kunnen ook wij ons leven in de handen van de Vader leggen. Jezus vergezellen in zijn lijdensweg is tegen Hem zeggen: Heer, ik geef U terug wat ik ben, wat ik heb ervaren, wat ik niet begrijp. Doe uw wil in mij. Maak iets goeds van mijn leven, zelfs door mijn wonden heen.
Conclusie
Jezus begeleiden in zijn lijdensweg is niet antwoorden vinden. Het gaat om stilte. Vertragen. Dicht bij hem staan. Hem aankijken. Naar hem luisteren. Huilen misschien. Bidden zeker. Deze verzen bieden ons een pad. Een innerlijke weg, discreet, maar krachtig. Een reis van hart tot hart met Degene die alles uit liefde heeft gegeven.
En misschien wordt door daar te blijven, bij Hem, in stilte, zonder eisen, iets in ons geboren dat sterker is dan lijden: vrede. Vrede die niet van de wereld komt, maar van het kruis. En die nu al, in de schaduw, het licht van de Paasmorgen voorbereidt.
