Palmzondag luidt een krachtig moment in het evangelie in: Jezus komt aan in Jeruzalem, toegejuicht door de menigte, bejubeld als koning, erkend als de Messias. Deze dag markeert het begin van de Goede Week, een week die zowel lichtgevend als ernstig, vreugdevol als droevig is, en waarin de waarheid van Gods liefde geleidelijk aan wordt onthuld.
Jezelf vergezellen bij zijn triomfantelijke intocht is niet alleen het herdenken van een gebeurtenis. Het betekent dat we er vandaag voor kiezen om met Hem mee te gaan, Hem in ons hart te verwelkomen en innerlijk de weg naar Pasen voor te bereiden. Deze vijf verzen zijn stappen om ons hart te openen voor zijn komst, hem met geloof te verwelkomen en hem met vertrouwen te volgen.
"Verheug je, dochter van Sion! Zie, uw koning komt naar u toe, nederig, rijdend op een ezel." Zacharia 9:9
Dit vers, dat in de evangeliën wordt geciteerd, is de profetie die de intocht van Jezus in Jeruzalem aankondigt. Hij komt niet als overwinnaar. Hij rijdt niet op een oorlogspaard, maar op een ezel. Hij is niet gekomen om te overheersen, maar om te dienen. Hij is koning, maar van een nieuw koningschap, nederig en aangeboden.
Hem vergezellen is leren zijn koningschap te erkennen in zachtmoedigheid, in zelfverloochening, in waarheid. Het betekent een God verwelkomen die zichzelf niet oplegt, maar geeft. Het betekent ook ruimte maken voor deze nederigheid in ons leven: onze illusies van macht en trots opgeven om een Messias te volgen die zichzelf arm maakt.
"Hosanna! Gezegend hij die komt in de naam van de Heer!" Marcus 11:9
De kreet van de menigte is een kreet van vreugde, van verwachting, van geloof. Het komt uit Psalm 118, gezongen tijdens de grote Joodse feesten. Vandaag wordt het ons gebed. We verwelkomen Jezus in ons hart, in ons leven, als de Verlosser die door de Vader is gezonden.
Jezelf Jezus toejuichen betekent erkennen dat Hij onze hoop is. Het betekent dat we de deuren van ons leven voor hem openen, zoals Jeruzalem zijn poorten opent. Het betekent geloven dat hij ons vrede, licht en kracht komt brengen. En zelfs als we soms zijn als de menigte die van gedachten verandert, die hem toejuicht en hem dan weer in de steek laat, blijft hij komen. Met geduld. Met liefde.
"Zelfs de stenen zullen roepen." Lucas 19:40
Als de Farizeeën Jezus vragen om de juichende menigte het zwijgen op te leggen, antwoordt hij met deze verbazingwekkende zin: "Als zij zwijgen, zullen de stenen zelf het uitschreeuwen." Dit betekent dat de waarheid over wie Hij is niet onderdrukt kan worden.
Dit vers nodigt ons uit om niet te zwijgen over ons geloof. Om ons niet te schamen om te loven, te bidden, te getuigen. Om echte, eenvoudige, spontane lofprijzing uit ons te laten komen. Zelfs als anderen weigeren te zien of te geloven, blijft het licht schijnen. En ook wij zijn geroepen om dragers van dat licht te worden.
"Bereidt de weg van de Heer, maakt zijn paden recht." Lucas 3:4
Dit vers, ontleend aan Johannes de Doper, resoneert op een speciale manier op deze dag. Voordat Jezus Jeruzalem binnengaat, spreiden de mensen hun mantels uit, leggen takken neer. Ze bereiden de weg voor.
De weg van de Heer voorbereiden in ons leven betekent ons hart opruimen. Het betekent dat we moeten verwijderen wat ons belemmert, wat ons afleidt, wat ons bezwaart. Het betekent Hem vertellen dat we echt willen dat Hij komt. Hem tot middelpunt maken. Het is een innerlijk proces dat stilte, aandacht en verlangen vereist.
"Vader, verheerlijk uw naam." Johannes 12:28
Terwijl de lijdensweg nadert, bidt Jezus. Hij vraagt niet om zelf verheerlijkt te worden. Hij is niet op zoek naar applaus. Hij wil dat de naam van zijn Vader wordt verheerlijkt. Zelfs in het lijden. Zelfs in beproeving. Dat is zijn triomf: liefhebben tot het einde, zodat de liefde van de Vader straalt.
Jezus vergezellen bij zijn triomftocht is begrijpen dat zijn glorie in het geschenk ligt. Het is geen uiterlijke triomf, maar een innerlijke overwinning. En daar ligt onze hoop: in een liefde die sterker is dan haat, in een licht dat door niets kan worden gedoofd.
Conclusie
Deze verzen zijn als een spiritueel pad. Ze stellen ons in staat de Goede Week in te gaan door in de voetsporen van Jezus te treden, niet als toeschouwers, maar als discipelen. Terwijl we hem Jeruzalem zien binnengaan, bejubeld maar al geconfronteerd met het kruis, worden we uitgenodigd om hem ons hart, onze strijd, onze vragen en onze stiltes aan te bieden.
Het dragen van een tak op die dag is veel meer dan een ritueel. Het is een verbintenis. We vertellen Jezus dat we met hem mee willen lopen. Dat we hem echt binnen willen laten. En dat hij ook in ons leven kan worden erkend als koning... nederig, zachtmoedig en vol liefde.
