Een reis die rustig begint

De Goede Week gaat open als een deur. Geen deur die dichtslaat, maar een die zachtjes wordt opengeduwd. Hij dringt zich niet op. Hij nodigt uit. Hij trekt ons een discreet licht binnen, het licht van Christus die zich met ernst, tederheid en kracht naar het kruis beweegt. En wie hem wil volgen moet ook vertragen. Stil zijn. Kijken. Luisteren.

Wandelen met Jezus tijdens de Heilige Dagen gaat niet over het vullen van je agenda met vieringen. Het is geen hokjes aanvinken. Het gaat over het aangaan van een ander ritme. Het betekent jezelf laten vormen door stilte. Een bewoonde, dichte, diepe stilte. Een stilte die meer zegt dan woorden.

De stilte van donderdag: een woord dat wordt aangeboden

Vrije donderdag is een dag van gebaren. Jezus spreekt niet veel. Hij staat op van de tafel, pakt een handdoek en wast de voeten. Hij deelt het brood, reikt de beker uit en zegt simpelweg: "Doe dit ter nagedachtenis aan mij." Dit zijn gebaren van totale liefde, stil, bijna gewoon.

Maar in deze stilte gaat alles veranderen. Het geschenk begint. De Zoon wordt een dienaar. Hij neemt de plaats in van de minste van deze mensen. Hij laat zijn lichaam achter in de handen van zijn vrienden, waaronder degene die hem zal verraden. En dan komt de tuin. De nacht. De lijdensweg. Jezus bidt alleen. Zijn vrienden slapen. De stilte wordt eenzaamheid. Het gewicht wordt ondraaglijk. En toch blijft hij daar.

Met hem meelopen die dag is accepteren dat we niet alles begrijpen. Het betekent met hem waken, al is het maar een uur. Het betekent leren liefhebben door te dienen, door te geven, door stil te zijn.

De stilte van vrijdag: weerloze liefde

Op Goede Vrijdag is er geen mis. De kerk valt stil. De klokken zwijgen. De altaren zijn kaal. Alles lijkt opgeschort. En toch is dit de dag waarop de liefde het luidst en het duidelijkst wordt geuit. Niet met toespraken. Met een gebroken lichaam. Met vergevingsgezinde ogen.

Jezus reageert niet op beschuldigingen. Hij verdedigt zichzelf niet. Hij ondergaat de vernedering, het geweld en de haat. En hij heeft lief. Tot het bittere einde. Zonder terug te keren.

Weglopen met Jezus op Goede Vrijdag betekent niet wegkijken. Het betekent niet weglopen voor het lijden. Het betekent dat je aan de voet van het kruis staat, zelfs als je niet weet wat je moet zeggen. Het betekent durven geloven dat in deze stilte van de dood een woord van hoop wordt geboren.

De stilte van zaterdag: de afwezigheid vol belofte

Zaterdag is ongetwijfeld de vreemdste dag van het liturgische jaar. God lijkt afwezig. Christus ligt in het graf. De discipelen zijn verstrooid, verdwaald, opgesloten in angst. Er gebeurt niets. En toch is het een dag van dracht. Een dag waarop we niets zien, maar waarop het leven al door de duisternis heen breekt.

Het is de stilte van de verwachting. De stilte van de ingewanden van de aarde.

Op die dag met Jezus meelopen betekent accepteren dat er geen antwoord is. Het betekent geloven, zelfs zonder te zien. Het betekent volhouden, zonder het te begrijpen. Het betekent hopen, zelfs in de leegte. Het betekent vertrouwen op de God die in het verborgene handelt.

De stilte die transformeert

Wandelen met Jezus in de stilte van heilige dagen betekent het Woord dieper laten zinken dan gewoonlijk. Waar het kan helen. Waar het vruchtbaar kan zijn. Het is niet weglopen van de wereld, maar er anders naar kijken. Met de ogen van Christus.

Het betekent ook een ander ritme verwelkomen, dat van het evangelie. Dat van de voetwassing. Van het wachten in de tuin. Van het kijken naar het kruis.

In deze stilte gebeurt iets. Niet direct zichtbaar. Maar wel echt. God is aan het werk. Hij werkt aan onze harten. Hij bereidt de opstanding voor.

Conclusie

De Goede Week is geen spirituele voorstelling. Het is een reis. Een gezelschap. Een frisse wind. En om die te kunnen volgen, moeten we ermee instemmen om stil te zijn. Om jezelf beschikbaar te stellen. Om langzaam te lopen en naar Jezus te kijken. Niet alleen als hij geprezen wordt, maar ook als hij alleen is, vernederd, gebroken.

En in die stilte, dag na dag, wordt iets sterker dan de dood voorbereid. Iets dat geen enkel geluid in de wereld kan verhinderen: de overgang van duisternis naar licht. Van het kruis naar het leven. Van stilte naar halleluja.