Elk jaar, op 4 november, viert de katholieke kerk de heilige Carolus Borromeus, aartsbisschop van Milaan, groot hervormer van de kerk en een uitzonderlijk voorbeeld van christelijke naastenliefde. Deze gelovige man, die in de 16e eeuw leefde, wijdde zijn leven aan het gebed, het godsdienstonderwijs, de opleiding van priesters en de hulp aan de allerarmsten.
Charles Borromée, afkomstig uit een adellijke familie en voorbestemd voor een schitterende carrière, koos ervoor om zijn verantwoordelijkheden en privileges in dienst van God te stellen. Zijn levensloop is die van een man die, ondanks de eerbewijzen en de moeilijkheden, voortdurend trachtte het voorbeeld van Jezus Christus te volgen.
Zijn inzet voor de zieken tijdens de verschrikkelijke pestepidemie in Milaan, zijn toewijding aan de eucharistie en zijn verlangen om het geestelijk leven van de gelovigen te vernieuwen, hebben een diepe stempel gedrukt op de geschiedenis van de Kerk.
Ook vandaag de dag blijft de heilige Carolus Borromeus een voorbeeld van nederigheid, moed, trouw en naastenliefde. Zijn leven nodigt ons uit om na te denken over de manier waarop wij zelf ons geloof beleven en over de plaats die wij anderen in ons dagelijks leven toekennen.
De afkomst van de heilige Carolus Borromeus: een jeugd getekend door het geloof
Carolus Borromeus werd op 2 oktober 1538 geboren in het kasteel van Arona, vlakbij het Lago Maggiore, in Noord-Italië. Hij behoort tot de machtige familie Borromeo, een Italiaanse adellijke familie die nauwe banden onderhoudt met de grote politieke en religieuze autoriteiten van zijn tijd.
Zijn vader, Gilbert Borromeo, was graaf van Arona, terwijl zijn moeder, Margaretha de’ Medici, afkomstig was uit een invloedrijke familie. Karel groeide zo op in een bevoorrechte omgeving, waar talrijke mogelijkheden bestonden om hoge ambten te bekleden.
Toch toont hij al vanaf zijn kindertijd een bijzondere interesse voor het religieuze leven. Hij ontvangt op jonge leeftijd de tonsuur en volgt een opleiding die hem voorbereidt op het uitoefenen van verantwoordelijkheden binnen de Kerk.
Hij studeerde onder meer burgerlijk recht en canoniek recht aan de universiteit van Pavia, waar hij in 1559 zijn doctoraat behaalde.
Deze gedegen intellectuele opleiding zou een essentiële rol spelen in zijn toekomstige werk. Carolus Borromeus begreep al heel vroeg dat kennis, wanneer deze ten dienste van het geloof wordt gesteld, kan bijdragen aan het leiden van mensen naar God.
Zijn levensloop herinnert ons eraan dat talenten, kennis en verantwoordelijkheden pas hun ware betekenis krijgen wanneer ze worden ingezet om het goede te doen.
Een snelle opmars in dienst van de Kerk
In 1559 verandert een beslissende gebeurtenis het leven van de jonge Carolus ingrijpend: zijn oom van moederszijde, Giovanni Angelo de’ Medici, wordt paus onder de naam Pius IV.
De nieuwe paus roept zijn neef naar Rome en vertrouwt hem al snel belangrijke bestuurlijke en kerkelijke verantwoordelijkheden toe.
In 1560, op slechts 21-jarige leeftijd, wordt Carolus Borromeus tot kardinaal benoemd. Hij wordt tevens benoemd tot bestuurder van het aartsbisdom Milaan, hoewel hij daar nog niet persoonlijk alle taken van een bisschop kan uitoefenen.
In die tijd is het gebruikelijk dat naasten van de pausen worden benoemd in belangrijke functies. Carolus Borromeus onderscheidt zich echter geleidelijk door zijn ernst, zijn nauwgezetheid en zijn diepe verlangen om de Kerk te dienen.
Hij neemt actief deel aan de zaken van de Heilige Stoel en draagt bij aan de hervatting en vervolgens de voltooiing van het Concilie van Trente.
Ondanks zijn jonge leeftijd toont hij een groot werkvermogen en een opmerkelijke vastberadenheid.
Maar ook zijn geestelijk leven ondergaat een ingrijpende ontwikkeling.
De dood van zijn oudere broer, Frederik, in 1562, maakt diepe indruk op hem. Deze gebeurtenis herinnert hem aan de kwetsbaarheid van het menselijk bestaan en het belang om zijn leven te wijden aan wat eeuwig blijft.
Terwijl sommige familieleden een andere toekomst voor hem voor ogen hebben, kiest Karel ervoor om zijn religieuze roeping ten volle na te streven.
Hij werd in 1563 tot priester gewijd en nog hetzelfde jaar tot bisschop gewijd.
Deze beslissing getuigt van zijn vastberadenheid om kerkelijke ambten niet louter als eerbewijzen te beschouwen, maar als een ware spirituele missie.
De heilige Carolus Borromeus en het Concilie van Trente: de Kerk van binnenuit vernieuwen
De zestiende eeuw was een bijzonder moeilijke periode voor de katholieke Kerk.
De protestantse Reformatie bracht het westerse christendom ingrijpend in beroering. Er rijzen talrijke vragen over de vorming van priesters, de kerkelijke tucht, de geloofsonderwijs en het geestelijk leven van de gelovigen.
Om deze uitdagingen het hoofd te bieden, organiseert de Kerk het Concilie van Trente, dat tussen 1545 en 1563 in verschillende zittingen plaatsvindt.
Carolus Borromeus speelt een belangrijke rol in de werkzaamheden van de laatste periode van het concilie, met name dankzij zijn verantwoordelijkheden ten dienste van paus Pius IV.
Na de afsluiting van het concilie wordt hij een van de belangrijkste architecten van de uitvoering van de besluiten ervan.
Hij is ervan overtuigd dat een ware hervorming zich niet mag beperken tot teksten of administratieve besluiten.
Om de Kerk te vernieuwen, moeten eerst de harten worden vernieuwd.
Deze overtuiging is de leidraad voor al zijn handelen.
Hij moedigt de bisschoppen aan om in hun bisdommen te verblijven, regelmatig de parochies te bezoeken en zorg te dragen voor de gelovigen die aan hen zijn toevertrouwd.
Hij benadrukt de noodzaak om priesters op te leiden die in staat zijn het katholieke geloof duidelijk te onderwijzen, de sacramenten waardig te vieren en de gemeenschappen geestelijk te begeleiden.
Hij hecht ook groot belang aan de catechese, zodat zowel kinderen als volwassenen de grondslagen van hun geloof beter kunnen begrijpen.
Voor de heilige Carolus Borromeus begint de hervorming van de Kerk bij de persoonlijke bekering van degenen die haar dienen.
Zijn leer blijft bijzonder actueel: geen enkele geestelijke verantwoordelijkheid kan ten volle worden vervuld zonder nederigheid, consistentie en trouw aan het Evangelie.
De aartsbisschop van Milaan: een herder die dicht bij zijn volk staat
In 1565 vestigt Carolus Borromeus zich definitief in Milaan, waar hij voortaan aartsbisschop is.
Hij ontdekt een enorm bisdom dat talrijke hervormingen behoeft. Sommige parochies hebben te kampen met een gebrek aan leiding, de religieuze vorming schiet soms tekort en de pastorale praktijken moeten worden verbeterd.
In plaats van uitsluitend vanuit zijn bisschoppelijk paleis te regeren, besluit Carolus Borromeus de gelovigen op te zoeken.
Hij onderneemt talrijke pastorale bezoeken en doorkruist de steden, dorpen en bergachtige gebieden van zijn bisdom.
Deze reizen zijn soms lang en zwaar, maar hij wil persoonlijk inzicht krijgen in de behoeften van de christelijke gemeenschappen.
Hij ontmoet de priesters, bezoekt de kerken, toont belangstelling voor de levensomstandigheden van de inwoners en ziet toe op de kwaliteit van het godsdienstonderwijs.
Hij organiseert ook diocesane synodes en provinciale concilies om het leven van de lokale Kerk te verbeteren.
Zijn doel is eenvoudig: elke gelovige in staat stellen om in de Kerk authentieke geestelijke begeleiding te vinden.
Hij besteedt bijzondere aandacht aan kinderen, gezinnen met een bescheiden inkomen en mensen die ver van de geloofspraktijk staan.
Voor hem betekent bisschop zijn niet alleen het uitoefenen van gezag. Het betekent bovenal een dienaar van het volk van God worden.
Deze opvatting van de pastorale zending sluit naadloos aan bij de leer van Christus:
„De Mensenzoon is niet gekomen om gediend te worden, maar om te dienen. » (Marcus 10, 45)
De oprichting van seminaries en het belang van de vorming van priesters
Een van de grote bijdragen van de heilige Carolus Borromeus aan de kerkgeschiedenis betreft de vorming van de geestelijkheid.
In zijn tijd waren de omstandigheden voor de voorbereiding op het priesterschap zeer ongelijk. Sommige priesters beschikten over een gedegen theologische opleiding, terwijl anderen moeite hadden om de christelijke leer te onderwijzen of de gelovigen te begeleiden.
Carolus Borromeus beschouwde deze situatie als een groot obstakel voor het geestelijk leven van de gemeenschappen.
Hij stimuleert daarom de oprichting van seminaries, in overeenstemming met de richtlijnen van het Concilie van Trente.
In Milaan richt hij instellingen op die bedoeld zijn om toekomstige priesters zowel intellectueel als spiritueel op te leiden.
Hij wil dat de seminaristen niet alleen theologie, de Heilige Schrift en de liturgie leren, maar ook het gebed, zelfdiscipline en de zin voor dienstbaarheid.
Een priester moet volgens hem in de eerste plaats een man van geloof zijn, en pas daarna een man met een ambt.
Hij moet kunnen luisteren, advies geven, onderwijzen en mensen begeleiden in de verschillende fasen van hun leven.
De invloed van de heilige Carolus Borromeus op de priesteropleiding zal blijvend zijn. Zijn inzet zal ertoe bijdragen dat het seminarie een essentiële instelling van de katholieke kerk wordt.
Mede om deze reden wordt hij vandaag de dag erkend als een van de patroonheiligen van de seminaristen.
De pest in Milaan in 1576: de buitengewone moed van de heilige Carolus Borromeus
De beroemdste episode uit het leven van de heilige Carolus Borromeus speelt zich af tijdens de verschrikkelijke pestepidemie die Milaan in 1576 trof.
De ziekte verspreidt zich snel en veroorzaakt grote onrust onder de bevolking.
De inwoners leven in angst voor besmetting. Talrijke gezinnen worden door de ziekte getroffen, terwijl de autoriteiten proberen de verspreiding van de epidemie in te dammen.
Geconfronteerd met het gevaar verlaten verschillende leiders en welgestelde inwoners de stad.
Carolus Borromeus daarentegen besluit te blijven.
Hij is van mening dat een bisschop zijn volk niet in de steek mag laten op het moment dat het zijn steun het hardst nodig heeft.
Hij organiseert dan ook een grootschalige hulpactie om de slachtoffers bij te staan.
Er wordt hulpgoederen uitgedeeld aan arme gezinnen. Voedsel en kleding worden verstrekt aan mensen in nood. De zieken krijgen materiële en geestelijke bijstand.
Carolus Borromeus maakt gebruik van de middelen van de Kerk en zet ook zijn persoonlijke bezittingen in om de hulp te financieren.
Hij zorgt ervoor dat geïsoleerde mensen niet worden vergeten en moedigt de priesters aan om hun missie onder de gelovigen voort te zetten, ondanks de risico’s.
De aartsbisschop neemt zelf deel aan de geestelijke begeleiding van de bevolking.
Wanneer bijeenkomsten in de kerken gevaarlijk worden, stimuleert hij gebedsvormen waarbij de inwoners vanuit hun huizen kunnen deelnemen.
Er worden met name altaren op bepaalde kruispunten opgesteld, zodat de gelovigen de vieringen op afstand kunnen volgen.
Deze gebeurtenis toont de volle diepte van zijn geloof.
Hij beperkt zich er niet toe anderen op te roepen tot naastenliefde: hij geeft er zelf het voorbeeld van.
Zijn houding doet denken aan de woorden van Jezus:
„Er is geen grotere liefde dan je leven te geven voor degenen van wie je houdt.“ (Johannes 15, 13)
De toewijding van Carolus Borromeus tijdens deze epidemie maakt diepe indruk op de inwoners van Milaan.
De crisis zal nog lang met zijn naam worden geassocieerd, zelfs zozeer dat ze soms de „pest van Sint-Carolus” wordt genoemd.
Zijn gedrag blijft een voorbeeld voor iedereen die zieken, ouderen, gezinnen in moeilijkheden en de meest kwetsbaren in onze samenleving bijstaat.
Een leven van gebed, boetedoening en eenvoud
Ondanks zijn vele verantwoordelijkheden kende de heilige Carolus Borromeus een essentiële plaats toe aan het gebed.
Hij was ervan overtuigd dat geen enkel werk dat werkelijk christelijk is, op de lange termijn vrucht kan dragen zonder een diepe relatie met God.
Zijn dagelijks leven werd gekenmerkt door het vieren van de mis, het overdenken van de Heilige Schrift en lange momenten van bezinning.
Hij legde zich ook een strenge persoonlijke discipline op, met name door vasten en boetedoening.
Hoewel hij tot een adellijke familie behoorde en een van de belangrijkste functies binnen de Italiaanse Kerk bekleedde, koos hij geleidelijk voor een sobere levenswijze.
Hij beperkt zijn persoonlijke uitgaven om meer middelen te kunnen besteden aan liefdadigheidswerken.
Deze eenvoud betekent voor hem geen afwijzing van verantwoordelijkheden, maar een manier om deze met meer innerlijke vrijheid uit te oefenen.
Hij beseft dat rijkdom, eer en macht de mens van het wezenlijke kunnen afleiden wanneer ze een doel op zich worden.
Zijn leven leert ons dat de ware christelijke rijkdom schuilt in de gemeenschap met God en in de naastenliefde.
De eucharistie en de sacramenten vormen de kern van zijn missie
De heilige Carolus Borromeus getuigt van een diepe devotie voor de eucharistie.
Hij beschouwt de mis als het middelpunt van het christelijke leven en moedigt de gelovigen aan om met geloof en eerbied deel te nemen aan de liturgische vieringen.
Hij besteedt bijzondere aandacht aan de waardigheid van de kerken, de vorming van de celebranten en het correct toedienen van de sacramenten.
Voor hem zijn de sacramenten niet louter religieuze tradities.
Ze vormen ontmoetingen met Christus en bronnen van genade die bedoeld zijn om het geestelijk leven te voeden.
Zo moedigt hij de gelovigen aan om zich serieus voor te bereiden op de biecht en de communie.
Hij wijst ook op het belang van het doopsel, het christelijk huwelijk en de begeleiding van zieken.
Zijn pastorale zorg bestaat erin iedereen in staat te stellen de aanwezigheid van God te ontdekken, zowel in gelukkige momenten als in beproevingen.
Deze aandacht voor het sacramentele leven helpt verklaren waarom hij zo’n belangrijke plaats inneemt in de geschiedenis van de katholieke spiritualiteit.
De moeilijkheden en tegenstand waarmee de heilige Carolus Borromeus te maken kreeg
Het hervormingswerk van Carolus Borromeus kon niet altijd op goedkeuring rekenen.
Zijn beslissingen brengen bepaalde diepgewortelde gewoonten aan het wankelen en roepen weerstand op.
Leden van de geestelijkheid betwisten zijn eisen op het gebied van discipline, terwijl sommige wereldlijke autoriteiten zijn ingrijpen in het religieuze leven met argwaan bekijken.
In 1569 ontsnapt hij zelfs aan een moordaanslag.
Een lid van een religieuze groepering die tegen zijn hervormingen is, schiet op hem terwijl hij aan het bidden is. Carolus Borromeus overleeft de aanslag.
Deze gebeurtenis had hem ertoe kunnen brengen zijn inspanningen op te geven.
Toch zet hij zijn missie vastberaden voort.
Hij blijft ervan overtuigd dat moeilijkheden een christen niet mogen afleiden van wat hij als juist en noodzakelijk beschouwt.
Zijn moed berust niet op de afwezigheid van angst, maar op zijn vertrouwen in God.
Door de tegenstand die hij ondervindt, leert de heilige Carolus Borromeus ons dat trouw aan het Evangelie soms geduld, doorzettingsvermogen en een grote innerlijke kracht vereist.
De laatste jaren en de dood van de heilige Carolus Borromeus
De laatste jaren van Carolus Borromeus worden gekenmerkt door een intense pastorale activiteit.
Hij blijft de parochies bezoeken, religieuze werken ondersteunen en toezien op de vorming van de priesters.
De enorme inspanningen die hij van zijn lichaam eiste, ondermijnden echter uiteindelijk zijn gezondheid.
In de herfst van 1584, na een periode van bezinning en gebed op de Sacro Monte van Varallo, werd hij ernstig ziek.
Hij keert terug naar Milaan, waar zijn toestand snel verslechtert.
De heilige Carolus Borromeus sterft in de nacht van 3 op 4 november 1584, op 46-jarige leeftijd.
Zijn overlijden wekt diepe ontroering onder de gelovigen, die hem herinneren als een aartsbisschop die zich volledig aan zijn volk wijdde.
Hij wordt begraven in de kathedraal van Milaan, waar zijn relikwieën tot op de dag van vandaag worden vereerd.
Zijn reputatie van heiligheid groeide snel na zijn dood.
In 1610 heiligde paus Paulus V hem officieel, waarmee hij de uitzonderlijke waarde van zijn christelijk getuigenis erkende.
De katholieke kerk stelde zijn liturgische feestdag vast op 4 november.
Waarom wordt de heilige Carolus Borromeus beschouwd als een grote heilige?
De heilige Carolus Borromeus neemt een bijzondere plaats in onder de heiligen van de katholieke kerk, omdat hij verschillende essentiële aspecten van het christelijke leven wist te verenigen.
Hij was tegelijkertijd een man van gebed, een zorgzame herder, een vastberaden hervormer en een dienaar van de allerarmsten.
Zijn werk bleef niet beperkt tot de organisatie van de Kerk. Het werd diep geïnspireerd door zijn verlangen om zielen naar God te leiden.
Hij begreep dat heiligheid niet alleen bestaat uit het verrichten van grote, zichtbare daden.
Heiligheid komt ook tot uiting in de dagelijkse inspanningen, trouw aan beloften, respect voor anderen en volharding in moeilijke tijden.
Zijn voorbeeld herinnert ons eraan dat elke christen kan bijdragen aan de transformatie van de wereld om hem heen.
Een gebaar van medeleven, een bezoek aan een eenzame persoon, hulp aan een gezin of een troostend woord kunnen ware daden van naastenliefde worden.
Het leven van de heilige Carolus Borromeus laat zien dat het christelijk geloof zijn volle uitdrukking vindt wanneer het zich vertaalt in concrete liefde.
De heilige Carolus Borromeus, patroonheilige van seminaristen en catechisten
Vanwege zijn inzet voor godsdienstonderwijs en de vorming van toekomstige priesters wordt de heilige Carolus Borromeus in het bijzonder aangeroepen als patroonheilige van seminaristen en catechisten.
Ook bisschoppen, priesters en mensen die zich inzetten voor de overdracht van het geloof doen een beroep op zijn voorspraak.
Zijn voorbeeld kan een inspiratiebron zijn voor iedereen die een opvoedkundige of spirituele missie vervult.
Het geloof onderwijzen is niet alleen een kwestie van kennis overdragen.
Het gaat er ook om anderen te helpen de liefde van God te ontdekken, hun innerlijk leven te ontwikkelen en de betekenis van het Evangelie te begrijpen.
De heilige Carolus Borromeus herinnert ons zo aan het belang van het persoonlijke getuigenis.
Woorden krijgen meer kracht wanneer ze gepaard gaan met een consistent en vrijgevig leven.
Waarom zou men de heilige Carolus Borromeus aanroepen in moeilijke tijden?
De moed die de heilige Carolus Borromeus toonde tijdens de pest in Milaan maakt hem tot een bijzonder inspirerende figuur voor mensen die te maken hebben met ziekte, ongerustheid of lijden.
De gelovigen kunnen zijn voorspraak vragen voor de zieken, hun families en de zorgverleners.
Hij kan ook worden aangeroepen om de kracht te krijgen om door te zetten in een moeilijke taak, om ontmoediging te overwinnen of om de moed terug te vinden om anderen te helpen.
Zijn voorbeeld nodigt ons uit om ons niet te laten opsluiten door angst.
In tijden van beproeving moedigt hij ons aan om Gods aanwezigheid te zoeken en aandacht te blijven schenken aan de noden van onze naaste.
Bidden tot de heilige Carolus Borromeus betekent zijn voorspraak bij de Heer vragen om te groeien in geloof, hoop en naastenliefde.
Wat leert de heilige Carolus Borromeus ons voor ons christelijk leven vandaag de dag?
Meer dan vier eeuwen na zijn dood blijft de boodschap van de heilige Carolus Borromeus verbazingwekkend actueel.
Ook onze tijd kent onrust, verdeeldheid, sociale problemen en situaties van grote eenzaamheid.
In deze context nodigt zijn getuigenis ons uit om verschillende essentiële waarden te herontdekken.
Nederigheid in verantwoordelijkheden
De heilige Carolus Borromeus bekleedde een hoge maatschappelijke positie en oefende aanzienlijk gezag uit. Toch begreep hij dat elke verantwoordelijkheid als een dienst moest worden beleefd.
Zijn voorbeeld moedigt ons aan om onze eigen verantwoordelijkheden – in het gezin, op het werk of in de kerk – met rechtvaardigheid en welwillendheid uit te oefenen.
Naastenliefde jegens de meest kwetsbaren
Tijdens de pestepidemie in Milaan koos hij ervoor om de mensen die leden bij te staan.
Vandaag de dag kan deze houding ons inspireren om zieken te bezoeken, eenzame mensen bij te staan, gezinnen in moeilijkheden te ondersteunen of tijd te besteden aan degenen die dat nodig hebben.
Trouw aan het gebed
Ondanks zijn vele verplichtingen verwaarloosde de heilige Carolus Borromeus zijn relatie met God niet.
Hij herinnert ons eraan dat het gebed geen bijkomstig onderdeel is van het christelijke leven, maar een bron van kracht en onderscheidingsvermogen.
Moed in beproevingen
Tegenstand, bedreigingen en moeilijkheden hebben hem er niet van weerhouden zijn missie voort te zetten.
Zijn doorzettingsvermogen moedigt ons aan om vertrouwen te behouden wanneer we obstakels tegenkomen.
Het belang van het doorgeven van het geloof
Door de catechese en de religieuze vorming te ontwikkelen, heeft hij laten zien hoe essentieel het is om de nieuwe generaties te helpen de boodschap van Christus te ontdekken.
Deze leer is met name van belang voor ouders, grootouders, leerkrachten en iedereen die kinderen begeleidt op hun spirituele weg.
Hoe vieren we het feest van Sint-Carolus Borromeus op 4 november?
Het feest van Sint-Carolus Borromeus is een mooie gelegenheid om even de tijd te nemen om je geloof te verdiepen.
Gelovigen kunnen de mis bijwonen, mediteren over een passage uit het Evangelie of tijd besteden aan gebed voor zieken en de allerarmsten.
Deze dag kan ook een gelegenheid zijn om een concrete daad van naastenliefde te verrichten.
Een eenzaam persoon bezoeken, iemand in nood helpen of de tijd nemen om te luisteren naar iemand die het moeilijk heeft, zijn allemaal manieren om de nagedachtenis van deze grote heilige te eren.
We kunnen ook bidden voor priesters, seminaristen en catechisten, opdat zij hun missie met geloof, wijsheid en vrijgevigheid mogen vervullen.
De beste manier om de heilige Carolus Borromeus te eren, blijft uiteindelijk het nastreven van zijn liefde voor Christus en zijn zorg voor anderen.
Gebed tot de heilige Carolus Borromeus voor het geloof, bescherming en de zieken
O glorieuze heilige Carolus Borromeus,
Gij die uw leven hebt gewijd aan de dienst van de Heer,
Gij die uw volk met wijsheid en nederigheid hebt geleid,
wij wenden ons vol vertrouwen tot u.
Gij die de zieken in hun lijden niet in de steek hebt gelaten,
treed op als bemiddelaar voor allen die de beproeving van ziekte doormaken.
Breng troost aan eenzame mensen,
moed aan hen die lijden,
en hoop aan gezinnen die het zwaar hebben.
Heilige Carolus Borromeus,
leer ons een oprecht en vrijgevig geloof te beleven.
Help ons het gelaat van Christus te herkennen
in de armen, de zieken en de meest kwetsbaren.
Waak over onze gezinnen,
Over de priesters en de gewijde personen,
Over de seminaristen en de catechisten,
En over allen die hun leven wijden aan de dienst aan anderen.
Schenk ons de kracht om vol te houden in moeilijke tijden,
wijsheid bij onze beslissingen,
nederigheid in onze verantwoordelijkheden,
en naastenliefde in al onze daden.
Moge uw voorbeeld ons elke dag dichter bij de Heer brengen,
En ons helpen om getrouwe getuigen van zijn liefde te worden.
Heilige Carolus Borromeus, bid voor ons.
Amen.
De heilige Carolus Borromeus: een nog steeds levend spiritueel erfgoed
De erfenis van de heilige Carolus Borromeus reikt veel verder dan de grenzen van Milaan en Italië.
Zijn werk heeft bijgedragen aan een blijvende verandering in de opleiding van priesters, de organisatie van de bisdommen en het onderricht van het katholieke geloof.
Maar zijn meest waardevolle getuigenis is misschien wel die van zijn naastenliefde.
In een tijdperk dat gekenmerkt werd door religieuze conflicten en epidemieën, koos hij ervoor om op de moeilijkheden te reageren met gebed, moed en dienstbaarheid.
Hij heeft laten zien dat het geloof niet los kan worden gezien van de naastenliefde en dat de hoogste verantwoordelijkheden altijd in een geest van nederigheid moeten worden uitgeoefend.
Ook vandaag nog nodigt zijn leven elke christen uit om zich af te vragen: hoe kan ik anderen beter dienen? Hoe kan ik mijn relatie met God verdiepen? Hoe kan ik meer vrede, mededogen en hoop brengen in mijn omgeving?
Deze vragen geven het getuigenis van de heilige Carolus Borromeus zijn volle kracht.
Laten we op deze 4 november, zijn feestdag, niet vergeten dat heiligheid wordt opgebouwd door de eenvoudigste daden, door trouw aan het gebed en door liefde die wordt geschonken zonder een beloning te verwachten.
Mogen wij, naar het voorbeeld van de heilige Carolus Borromeus, van ons leven een weg van geloof, vrijgevigheid en vertrouwen in God maken.
