Een briljant jurist die priester werd
Sint Alfons werd in 1696 in Napels geboren in een adellijke en christelijke familie. Als wonderkind promoveerde hij al op 16-jarige leeftijd in burgerlijk en kerkelijk recht. Hij werd al snel een gerenommeerd advocaat in Napels. Maar ondanks zijn succes zette een rechtszaak waarin hij het slachtoffer werd van een groot onrecht zijn leven op zijn kop. Op 27-jarige leeftijd gaf hij zijn juridische carrière op en besloot hij zich aan God te wijden.
Tegen het advies van zijn vader in ging Alfons naar het seminarie en werd in 1726 tot priester gewijd. Hij begon meteen de armen en vergeten in de volkswijken van Napels te dienen. Hij preekte, biechtte, bezocht de zieken en schreef zijn eerste geestelijke werken. Hij wilde een pastoraal ambt dat dicht bij de mensen stond, duidelijk, barmhartig en geworteld in het evangelie.
Stichter van de Redemptoristen
In 1732, getroffen door de materiële en geestelijke ellende op het platteland rond Napels, stichtte Alfons een nieuwe congregatie: de Congregatie van de Allerheiligste Verlosser, bekend als de Redemptoristen. Hun missie: het verkondigen van de Blijde Boodschap aan de armste, meest verlaten en uitgesloten mensen in de steden en op het platteland. Hun motto: "Copiosa apud eum redemptio" - In Hem is de verlossing in overvloed.
Alphonse stond op een eenvoudige, warme prediking die voor iedereen toegankelijk was. Hij wilde iedereen helpen de liefde van Christus, de schoonheid van vergeving en de genade van het gebed te herontdekken. Onder zijn leiding groeide de congregatie snel en verspreidde zich over heel Italië.
Een prediker van moraal en gebed
De heilige Alfons was ook een groot moraaltheoloog. In zijn tijd werd de Kerk verscheurd door twee extreme stromingen: het jansenistische rigorisme en morele laksheid. Alfons stelde een evenwichtige weg voor die zowel veeleisend als barmhartig was, gebaseerd op het geweten dat verlicht werd door genade. Zijn belangrijkste werk, Moraaltheologie, zou eeuwenlang een referentie zijn voor biechtvaders en seminaries.
Maar bovenal was hij een meester in het spirituele leven. Hij schreef meer dan 100 werken: verhandelingen, gebeden, meditaties, lofzangen. Onder zijn beroemdste geschriften: De heerlijkheden van Maria, Bezoeken aan het Heilig Sacrament, Voorbereiding op de dood.
Hij leerde dat bidden essentieel is:
"Wie bidt redt zichzelf, wie niet bidt verdoemt zichzelf. "
Maar dit gebed, zegt hij, moet eenvoudig, vertrouwend en kinderlijk zijn.
Een levenseinde in lijden en heiligheid
Alphonse werd in 1762 bisschop van Sant'Agata dei Goti, ondanks zijn tegenzin. Hij oefende een actief ambt uit, bezocht zijn parochies, onderwees het geloof en hervormde misstanden. Na 13 jaar, uitgeput en ziek, kreeg hij toestemming om met pensioen te gaan.
De laatste jaren van zijn leven bracht hij door in lijden: verlamd, bijna blind, zelfs verlaten door sommige van zijn broeders. Toch bleef hij trouw, hij bad en offerde alles aan de Heer. Hij stierf op 1 augustus 1787, 90 jaar oud.
Gecanoniseerd in 1839, werd hij in 1871 uitgeroepen tot Doctor van de Kerk en beschermheilige van biechtvaders en moralisten.
Gebed aan de heilige Alfons
Sint Alfons,
u die alles achterliet om Christus te volgen en de armen te dienen,
geef ons uw missionaire ijver en barmhartige hart.
U die zoveel onderwees over de zachtheid van God en de schoonheid van het gebed,
leer ons elke dag te leven in de aanwezigheid van de Heer.
U die gewetens verlichtte zonder ze ooit te verpletteren,
maak ons getuigen van de waarheid in naastenliefde.
Inspireer priesters en pastors met uw liefde voor het evangelie,
uw passie voor zielen, uw trouw in lijden.
St Alphonsus,
Begeleid hen die twijfelen, ondersteun hen die zwoegen,
en leer ons Maria lief te hebben zoals u van haar hield.
Bid voor ons.
Amen.
