Als er niets meer te doen is

Er zijn momenten in het leven waarop er geen oplossing meer te vinden is, geen woord meer te zeggen valt, geen uitleg meer te geven. Momenten waarop we geconfronteerd worden met lijden, met het onbegrijpelijke, met verlies. Op Goede Vrijdag plaatst het evangelie ons in deze naakte werkelijkheid: een man, gekruisigd. Een dikke stilte. Verspreide discipelen. En toch, aan de voet van het kruis, blijven een paar mensen staan. Ze doen niets. Ze zeggen niets. Ze blijven.

Onder hen, Maria, de moeder. Johannes, de geliefde discipel. Een paar trouwe vrouwen. Hun houding schreeuwt niet, schittert niet, zoekt niet naar begrip. Ze zegt gewoon: we zijn hier. Aanwezig. Samen. Tot het einde.

Het geloof dat niet vlucht

Aan de voet van het kruis staan is geen heroïsch gebaar. Het is geen krachtmeting. Het is een stille trouw. Een geloof dat overeind blijft als al het andere instort. Een vertrouwen dat niet begrijpt, maar ervoor kiest niet te vluchten.

Marie zegt niets. Jean maakt geen ruzie. Geen van beiden probeert in te grijpen, te voorkomen of te vluchten. Ze blijven. Hun eenvoudige aanwezigheid wordt een gebed. Hun blik wordt een offer. Hun zwijgen wordt een daad van geloof.

Soms worden we in ons leven opgeroepen tot dat soort geloof. Het soort geloof dat niets oplost. Dat niets verandert. Maar dat blijft. Dat zich niet afwendt.

Daar blijven, bij Hem

Jezus ziet vanaf de top van het kruis degenen die blijven. Hij ziet zijn moeder. Hij ziet de discipel. En op dat moment van doodsangst vertrouwt hij hen aan elkaar toe. Hij maakt een familie van hen. Dit is geen gemakkelijke troost. Het is een diepe band, geboren in de diepte van gedeelde pijn.

Aan de voet van het kruis blijven betekent tegen Jezus zeggen: ik ben hier. Ik begrijp niet alles, maar ik ben er. Ik kan niet veranderen wat er gebeurt, maar ik kijk naar je. Ik loop niet weg van je lijden. Ik houd het vast, zachtjes, nederig, met mijn hart.

Dit gebaar wordt dan een antwoord van liefde. Een troostende aanwezigheid. Een manier om te zeggen: je bent niet alleen.

Leer niet weg te lopen voor pijn

Onze wereld beweegt snel. Ze loopt weg van het lijden. Ze probeert alles te verklaren, alles te omzeilen, alles onmiddellijk te genezen. Maar er is pijn die niet kan worden opgelost. Er zijn verliezen die niet kunnen worden opgevuld. Er zijn kruizen die niet kunnen worden verwijderd.

Op die momenten rest je maar één ding: blijven. Volhouden. Daar blijven staan. Niet uit berusting, maar uit liefde. Er zijn voor de ander. Er zijn voor God. Er zijn voor onszelf, zonder te proberen het te begrijpen.

Deze stilte is niet leeg. Ze is vol waar mededogen. Vol diepe liefde. Vol verborgen hoop.

Een school van trouw

Verblijf aan de voet van het kruis is een innerlijke school. Het is een plaats van zelfverloochening. Het leert ons dat geloof niet alleen vreugde en licht is. Het is ook trouw in de nacht. Het is ook aanwezigheid in pijn.

Dit is geen spectaculair geloof. Het is geen luidruchtig geloof. Het is een geloof dat weet dat God er is, zelfs als alles verloren lijkt.

En misschien is dat wel de grootste geloofsdaad: daar blijven wanneer alles in ons zou willen vertrekken.

Conclusie

Aan de voet van het kruis staan is een houding van het hart. Het is niet voorbehouden aan de Goede Week. Het is een houding voor het hele leven. In onze beproevingen. In de beproevingen van anderen. In Gods stiltes. Er zullen altijd kruisen op ons pad komen. En we kunnen er altijd van wegrennen... of er gewoon blijven staan.

Het is niet in grote toespraken dat liefde zich het meest waarachtig toont. Het is in stille trouw. In discrete aanwezigheid. In die zin die je niet zegt, maar die je hart fluistert: Ik ben hier. Bij jou. Tot het einde.