Jezus volgen is niet alleen in Hem geloven. Het is met hem meelopen. Achter hem lopen. Naar hem luisteren, hem imiteren, van hem houden. En deze reis wordt soms veeleisend. Het begint vaak met een golf van enthousiasme, zoals op Palmzondag, maar het gaat verder in de duisternis van de tuin, in de stilte van de beproeving, in het gewicht van het kruis. Jezus volgen tot het einde is ermee instemmen om samen met hem door te maken wat onbegrijpelijk, onrechtvaardig en pijnlijk lijkt.
Maar Jezus vraagt niet het onmogelijke. Hij wil geen spirituele helden. Hij is op zoek naar open harten. Ware harten. Beschikbare harten. Jezus volgen tot het einde is niet alles perfect doen, het is God in ons laten werken. En om dat te doen kunnen bepaalde innerlijke houdingen ons helpen. Hier volgen drie eenvoudige maar diepgaande houdingen om vast te houden op deze weg.
De nederigheid van klein blijven
Jezus volgen tot het einde begint met een eenvoudige erkenning: ik ben niet sterker dan de discipelen. Net als zij ben ik in staat oprechte beloften te doen... en die snel te vergeten. Net als zij kan ik zeggen "Ik volg je waar je ook gaat" en weglopen als de wind draait. Net als zij ben ik bang. Ik ben kwetsbaar. En toch is het met harten als het onze dat Jezus vooruit wil.
Humeur is geen zelfverachting. Het is een doorleefde waarheid. Het betekent accepteren dat je een leerling bent. Dat je niet alles begrijpt. Dat je soms valt. Maar om weer op te staan. Nederigheid betekent ook dat we niet ontmoedigd raken door onszelf. Het is weten dat God ons beter kent dan wijzelf en dat Hij ons blijft roepen ondanks onze zwakheden.
Wanneer Jezus Petrus aankijkt na zijn verloochening, is dat geen verwijtende blik. Het is een blik van liefde. Een blik die hem optilt. Nederigheid stelt ons in staat om deze blik te ontvangen zonder te vluchten. Om te zeggen: "Heer, ik heb u in de steek gelaten, maar ik wil u nog steeds volgen."
Trouw in de kleine dingen
Jezus volgen tot het einde komt niet alleen tot uiting in de grote keuzes. Het komt vooral tot uiting in de kleine dingen van alledag. Een gebed als je moe bent. Een vergeving die ongevraagd wordt gegeven.
In deze kleine gebaren wordt het geloof opgebouwd. Daar wordt onze relatie met Christus echt, solide, vleesgeworden. Trouw hoeft niet spectaculair te zijn. Het moet constant zijn. Stil. Aanwezig.
Marie, aan de voet van het kruis, zegt niets. Ze doet niets bijzonders. Ze is er. Aanwezig. Tot het einde toe. En dat is genoeg. Om er te zijn. Om vast te houden. Begeleidend. Het is niet niets. Het is uiteindelijk misschien wel de sterkste houding.
Op momenten dat het geloof lijkt te vervagen, als bidden moeilijk wordt, als God ver weg lijkt, wordt deze stille trouw een kostbaar offer. Het zegt: "Ik voel je niet meer, maar ik blijf."
Trouwen te midden van het onbegrijpelijke
Er zijn momenten waarop het volgen van Jezus ons meeneemt naar gebieden die we niet begrijpen. Waarom het lijden? Waarom de stilte? Waarom het onrecht? Waarom het kruis? Jezus zelf riep aan het kruis uit: "Mijn God, waarom hebt u mij verlaten?". Deze schreeuw komt niet voort uit twijfel. Het komt voort uit echt lijden, geleefd in radicaal vertrouwen.
Trouwen betekent niet dat je alles begrijpt. Vertrouwen is volhouden wanneer je niets meer begrijpt. Het is geloven dat God er nog steeds is, zelfs in de nacht. Het is geloven dat liefde blijft handelen, zelfs in stilte.
Jezus volgen tot het einde betekent soms accepteren dat je in de nacht loopt. Maar het betekent dat je met hem meeloopt. Het is niet alleen lopen. Het is wandelen met Degene die de afgrond al is overgestoken. En die een doorgang heeft geopend.
Trouwen bouw je niet in één dag. Het wordt ontvangen. Het wordt gecultiveerd. Het wordt gefluisterd in gebed. Het wordt geleerd in stormen. En geleidelijk aan wordt het een innerlijke vrede die niet afhankelijk is van omstandigheden.
Conclusie
Jezus volgen tot het einde vereist geen hoogstandjes. Het vereist een oprecht hart. Nederig. Trouw. Zelfverzekerd. Jezus is niet op zoek naar perfecte discipelen. Hij zoekt harten die willen liefhebben. Zielen die bereid zijn om te wandelen, zelfs langzaam, zelfs met twijfels, maar met hem.
Humeurigheid, trouw, vertrouwen zijn als drie innerlijke pilaren. Drie manieren om dieper op het evangelie in te gaan. Drie wegen die niet alleen naar het kruis leiden... maar ook naar de opstanding. Want zij die in de nacht met Jezus wandelen, zullen op een dag het licht van de morgen zien. En het zal een licht zijn dat door niets kan worden gedoofd.
