Een jubelend volk... voor hoe lang?
Palmzondag begint met vreugde. Jezus komt Jeruzalem binnen onder luid gejuich. De menigte is er, verzameld, enthousiast. Takken worden afgehakt, mantels worden uitgespreid, "Hosanna!" wordt geroepen en Jezus wordt herkend als degene die komt in de naam van de Heer. De sfeer is triomfantelijk en stralend. De verwachtingen zijn hooggespannen. We geloven dat er iets groots staat te gebeuren. En toch...
Een paar dagen later schreeuwt diezelfde menigte: "Kruisig hem!" Ze draait zich om. Ze zwijgen. Zonder een woord te zeggen kijken ze toe hoe de koning voor wie ze juichten wordt weggevoerd om gekruisigd te worden. Hier, in deze brutale omkering, wordt de kwetsbaarheid van ons "Hosanna" onthuld. Een menselijke, universele kwetsbaarheid.
Onze oprechte, maar instabiele impulsen
Wanneer we deze passage lezen, is het gemakkelijk om de menigte te veroordelen. Om ze te beschuldigen van wispelturigheid, hypocrisie en verraad. Maar als we eerlijk zijn, zijn wij dat ook zelf. Hoe vaak hebben we Jezus met heel ons hart toegejuicht... om Hem een paar dagen later te vergeten? Hoe vaak waren onze gebeden sterk, oprecht, brandend... voordat ze uitdoofden in het dagelijks leven of door afleidingen werden verdund?
Onze "Hosanna's" zijn vaak oprecht. Maar ze zijn kwetsbaar. Ze worden gedragen door emotie, het moment, het verlangen om te geloven. Maar ze doorstaan niet altijd de test, de test van de tijd, de stilte van God. Zoals Petrus, die beloofde nooit te verraden en vervolgens verloochende. Zoals de discipelen die vurig volgen en dan vluchten naar de Hof van Getsemane. Geloof is een reis. Geen vluchtige emotie. En in deze erkende kwetsbaarheid komt God ons tegemoet.
Jezus deinst niet terug voor wispelturigheid
Wat het evangelie zo aangrijpend maakt, is dat Jezus de harten van mensen kent. Hij weet dat deze toejuichingen geen stand zullen houden. Hij weet dat zijn vrienden in slaap zullen vallen op het moment dat hij ze het hardst nodig heeft. Hij weet dat de menigte van kant zal veranderen. En toch gaat hij verder. Hij gaat Jeruzalem binnen met open ogen. Hij laat zich niet verleiden door gemakkelijke glorie.
Hij wendt zich niet af van hen die hem in de steek zullen laten. Hij veroordeelt degenen die hem vergeten niet. Hij blijft geven. Vergeven. Liefhebben. Zijn trouw is niet afhankelijk van die van ons. Hij is trouw, zelfs als wij dat niet zijn. En dat is wat ons redt. Dat is wat ons optilt. Dat maakt onze kwetsbare "Hosannas" tot een startpunt, niet tot een veroordeling.
En ik, wat doe ik met mijn "Hosannas?"
Iedere christen wordt uitgenodigd om zichzelf deze vraag te stellen. Ben ik alleen een discipel in enthousiasme? Erken ik Christus als Hij geprezen wordt, maar loop ik weg als Hij vernederd wordt? Blijf ik dicht bij hem als hij aan het kruis hangt, of vergeet ik hem liever als hij stoort?
Dit is geen uitnodiging tot schuld. Het is een uitnodiging tot waarheid. Tot nederigheid. Tot stille trouw. Onze impulsen zijn kostbaar. Onze gebeden zijn oprecht. Maar geloof heeft diepte nodig, volharding, wortels.
Van het "Hosanna" tot de stilte van het graf... en het ochtendlicht
De Goede Week is een reis. Het begint met feest, gaat door verraad, lijden en dood... en eindigt met de opstanding. Jezus weigert onze toejuiching niet, maar hij nodigt ons uit om hem tot het einde te volgen.
Onze kwetsbare "Hosanna" kunnen door Gods genade stevige gebeden worden. Onze onstabiele beloften kunnen worden omgezet in diepgaande toezeggingen. Het gaat er niet om perfect te zijn. Het gaat erom dat we op koers blijven. Blijven lopen. Het gaat over weer opstaan. En om te geloven dat Hij zich nooit afwendt, zelfs niet als ons geloof wankelt.
Conclusie
Palmzondag belicht de kwetsbaarheid van het menselijk hart. Het laat zien dat onze "Hosanna's" soms vluchtig zijn, maar dat ze waar kunnen worden als we ze in liefde verankeren. Christus volgen is niet alleen Hem toejuichen in het licht, het is voor Hem kiezen in het donker. En juist daar begint het licht van Pasen te schijnen. In een hart dat, ondanks zijn zwakheden, blijft zeggen: "Heer, ik wil u volgen."
