Een feestdag... in de kleuren van het lijdensverhaal

Palmzondag is een uniek feest in het liturgische jaar. Het brengt twee contrasterende emoties samen: de vreugde van een volk dat Jezus als koning toejuicht en het begin van zijn beklimming tot het kruis. Deze dag markeert het begin van de Goede Week, de meest intense dagen van het christelijk geloof. Dit is niet zomaar een herinnering aan het verleden. Palmzondag is een oproep, hier en nu, om Christus te volgen met alles wat dat inhoudt: lofprijzing, maar ook totale zelfgave.

Tijdens de mis begint de liturgie met een processie van takken, die herinnert aan het triomfantelijke welkom dat Jezus ontvangt in Jeruzalem. Maar al snel verandert de sfeer. Het lijdensverhaal wordt gelezen. We betreden het mysterie van de verwerping, het lijden en de eenzaamheid van Christus. Deze spanning tussen glorie en vernedering is de kern van de christelijke boodschap.

Jezus komt Jeruzalem binnen: de nederige koning

Het evangelie vertelt hoe Jezus Jeruzalem binnenkomt, gezeten op een ezeltje, toegejuicht door een menigte die met takken zwaait en roept: "Hosanna! Gezegend is hij die komt in de naam van de Heer!". Dit gebaar vervult een oude profetie, die van Zacharia: "Zie, uw koning komt naar u toe, nederig, rijdend op een ezel."

Er zit een diepe schoonheid in deze scène, maar ook een zekere dubbelzinnigheid. De menigte juicht een koning toe... maar begrijpt niet echt om welke koning het gaat. Ze verwachtten een glorieuze, politieke, bevrijdende messias. Jezus komt zijn leven aanbieden. Hij neemt geen macht, hij geeft zichzelf. Hij rijdt niet op een oorlogspaard, maar op een vredesdier. Hij zwaait niet met een zwaard, maar strekt zijn handen uit.

De intocht in Jeruzalem is ook Gods intocht in onze geschiedenis, in onze steden, in ons leven. Niet om te overheersen, maar om lief te hebben.

De takken: een gebaar dat ons verbindt

De takken die op deze dag worden gezegend, zijn niet slechts versieringen. Ze zijn een teken van geloof, een verbintenis. Door ze in onze handen te houden, zeggen we dat we Jezus verwelkomen als Heer. Maar zijn we bereid om Hem tot het einde te volgen? Tot het kruis? Zelfs tot het geven van onszelf?

Veel mensen laten deze takken in hun huis hangen, aan een kruisbeeld of achter een schilderij. Ze worden een levende herinnering. Een stille herinnering dat we ooit "ja" hebben gezegd tegen Christus. Een herinnering dat trouw geen eenmalige impuls is, maar een reis die elke dag moet worden voortgezet.

Het lijdensverhaal: licht in de nacht

Op deze dag dompelt het evangelie ons onder in het lijdensverhaal. Jezus wordt verraden, gearresteerd, berecht, veroordeeld, geslagen en gekruisigd. Het contrast is schril. Hij die geprezen werd, wordt nu afgewezen. Hij die omringd was, is nu alleen.

Maar in deze Passie is er niet alleen lijden. Er is ook immense liefde, vergeving aan zijn beulen, absoluut vertrouwen tot het einde toe. Jezus heeft de Passie niet ondergaan. Hij ondergaat het uit vrije wil, uit liefde. En dit offer van zichzelf wordt de bron van onze verlossing.

Palmzondag plaatst ons voor dit mysterie: een God die liefheeft tot het uiterste, een God die niet terugdeinst voor het kruis om ons te bereiken in onze wonden.

Geestelijke Week met Hem beginnen

Palmzondag is geen doel op zich. Het is een deur. Een uitnodiging. Een binnenkomst in de Goede Week, de grote reis die ons van de Passie naar de Opstanding voert. We zijn niet geroepen om toeschouwers te blijven, maar om Jezus te volgen.

Deze week Jezus volgen betekent niet alleen dat je de diensten bijwoont. Het betekent Hem innerlijk vergezellen. Het betekent Hem ons eigen kruis aanbieden. Het betekent kijken hoe hij liefheeft, zwijgt, bidt en vergeeft. Het betekent Hem vertellen dat ook wij met Hem willen meelopen, ook al is ons geloof soms zwak, ook al zijn onze stappen aarzelend.

Conclusie

Palmzondag is een diepzinnig feest. Het opent een unieke week, waarin God zich openbaart in zelfverloochening, in nederigheid, in liefde tot het einde toe. Door onze takken omhoog te houden, doen we meer dan gedenken. We kiezen er opnieuw voor om ons hart voor Christus te openen. En ook al weten we dat Hij naar het kruis gaat, we weten ook dat aan het einde van de weg het leven zal zegevieren. Het licht zal niet worden gedoofd. De opstanding is al in de maak op deze dag waarop alles begint.