In het christelijk geloof is er een schreeuw, een adem, een licht dat eeuwen en harten doorkruist: Christus is opgestaan. Dit is het hart van alles. En dit hart klopt bijzonder sterk met Pasen. Maar deze viering is niet alleen een religieuze herinnering. Het is veel meer dan zomaar een liturgisch moment. Pasen is de viering van het leven. Niet alleen het leven dat in de lente opnieuw begint, maar het leven dat overwint, het leven dat zelfs na de dood herboren wordt, het leven dat sterker is dan alles.

Wat als we echt zouden durven geloven dat deze belofte ons vandaag aangaat? Dat het niet slechts een eeuwenoude gebeurtenis is, maar een levenskracht die ons heden kan transformeren.

Paas komt naar het hart van onze nachten

De paasboodschap wordt niet geboren aan een wolkenloze hemel. Hij ontstaat uit een graf. Hij wordt geboren in een nacht van rouw, stilte en onbegrip. De discipelen hebben alles verloren. Degene in wie ze hadden geloofd was gestorven aan een kruis. Alles wat overbleef was angst, isolatie en gesloten deuren. En toch is het hier, op deze plek, dat het licht aanbreekt. Niet met een knal, maar in de stille ochtend van de derde dag. Het graf is leeg.

Deze geboorte in de nacht maakt Pasen zo dichtbij. Want ook wij hebben onze nachten. Onze rouw, onze mislukkingen, onze uitputting. En juist daar, in die gebieden waarvan we denken dat ze dood zijn, komt God leven brengen. Hij gaat niet over onze pijn heen. Hij gaat er samen met ons doorheen. En op een dag breekt de dageraad aan.

Een overwinning van liefde op angst

Wat met Pasen wordt overwonnen, is niet alleen de fysieke dood. Het is alles wat het leven in ons verstikt: haat, leugens, geweld, onrecht, angst. Toen Jezus opstond uit de dood, keerde hij niet terug met wraak of wrok. Hij keert terug met vrede. Hij zegt tegen zijn volk: "Vrede zij met u". Hij legt niets op. Hij geeft. Hij tilt op. Hij opent. Zijn overwinning is die van een liefde die niet opgeeft, zelfs niet in het aangezicht van afwijzing of het kruis.

Dit is de kracht die we vieren met Pasen: een liefde die nooit sterft, een liefde die sterker is dan de dood zelf. En deze kracht is niet voorbehouden aan een paar volmaakte gelovigen. Ze wordt iedereen aangeboden, vrijelijk, waar ze ook zijn. We kunnen er uit putten, erin geloven, erop leunen. Het is hier, vandaag.

Een oproep om anders te leven

Pasen is niet alleen een innerlijke vreugde. Het is ook een oproep om weer op te staan, om de draad weer op te pakken, om dit nieuwe leven uit te dragen in het concrete van onze dagen. Getuige zijn van de opstanding betekent niet dat je overal een antwoord op hebt. Het betekent anders leven. Het betekent vergeven als dingen niet gemakkelijk zijn. Het gaat om hoop te midden van onzekerheid. Het betekent gebaren van vrede, waarheid en zorg maken. Het gaat over geloven dat geen enkele situatie vaststaat, dat geen mens verloren is, dat geen enkele nacht eeuwig is.

Paas spoort ons aan om ook levensdragers te worden. Niet in grootse verklaringen, maar in de kleine daden van alledag. Een zachtere blik. Een woord dat troost. Een stil gebed. Een uitgestoken hand.

Een viering voor vandaag en voor altijd

Elke Pasen herhaalt de kerk dat het leven heeft overwonnen. En deze verkondiging resoneert met onze gewonde en angstige wereld, die op zoek is naar betekenis, hoop en licht. Het gaat er niet om weg te lopen van pijnlijke realiteiten, maar om ze te bewonen met een ander soort kracht. Die van de levende Christus. Die van een leven dat niet vervaagt. Dat van een aanwezigheid die ons zelfs in onze duisternis vergezelt.

Daar draait het om in Pasen: de zekerheid dat er altijd een uitweg is, altijd een licht, altijd een weg.

Conclusie

Pasen is veel meer dan een traditie of een religieus feest. Het is het kloppend hart van het christelijk geloof. Het is de diepe vreugde die door niets kan worden gedoofd. Het is de verkondiging dat het leven, het ware leven, het volle leven, sterker is dan alles: sterker dan angst, sterker dan lijden, sterker dan de dood. Deze vreugde komt niet voort uit een illusie. Ze komt van een leeg graf, van oneindige liefde, van een God die de levenden doet opstaan.

Wat als we dit jaar dit licht wat meer tot ons zouden laten doordringen? Wat als we Pasen zouden verwelkomen als het feest van een begin, van nieuw leven, hoe onopvallend en kwetsbaar ook? Want zelfs een klein vlammetje is genoeg om de nacht te verjagen. En daar begint de opstanding.