Een symbolisch gebaar vol betekenis
Een kaars aansteken als we bidden is een eenvoudig maar zeer symbolisch gebaar. In veel christelijke tradities is de kaars een zichtbaar teken van Gods onzichtbare aanwezigheid. De vlam vertegenwoordigt het licht van Christus, dat onze duisternis verlicht, onze harten verwarmt en onze stappen leidt. Het is ook een daad van geloof: zelfs als alles donker lijkt, kiezen we ervoor om in het licht te geloven.
In de Bijbel wordt het licht vaak geassocieerd met God zelf:
"Ik ben het licht van de wereld" (Johannes 8:12).
Een kaars aansteken betekent dan dat we ons op dat licht richten, het aanroepen en ons eraan overgeven.
Een verlengstuk van ons gebed
Wanneer we een kaars aansteken in gebed, verrichten we een uiterlijke handeling die onze innerlijke reis verlengt. De kaars blijft branden, zelfs nadat we zijn vertrokken, als een stille herinnering dat ook ons gebed blijft opstijgen naar de hemel.
Het is ook een zichtbaar teken van onze intentie: een kaars voor een zieke geliefde, voor een overledene, voor dankzegging, voor een specifiek verzoek. Elke vlam draagt een naam, een schreeuw, een hoop in zich.
Een hulpmiddel voor innerlijkheid
De vlam van een kaars trekt van nature de aandacht. Ze kalmeert, vertraagt en herfocust. In stilte wordt het een bijna levende metgezel in gebed. Het nodigt ons uit om bij onszelf naar binnen te gaan, het lawaai van de wereld te verstillen en naar God te luisteren. Hij verlicht zachtjes een icoon, een opengeslagen Bijbel, een Mariabeeld of een kruisbeeld en creëert een sfeer van herinnering die bevorderlijk is voor diep gebed.
Een discreet offer
Een kaars aansteken is ook iets van onszelf aanbieden. Er brandt een lont, de was smelt en er wordt licht geboren. Het is een klein symbolisch offer, maar wel een met een grote spirituele waarde. Het betekent een beetje van jezelf geven in gebed: je tijd, je aandacht, je aanwezigheid.
In veel heiligdommen, zoals Lourdes of Lisieux, worden elke dag duizenden kaarsen aangestoken. Ze vormen een immens collectief gebed, een permanente wake van geloof, voorbede en vertrouwen.
Een levende traditie
Deze praktijk gaat door de eeuwen heen en blijft harten aanspreken. Het kan worden aangepast: een kaars in een kerk, in een gebedshoekje thuis, op een graf, op een moment van eenzaamheid of vreugde. Dit fragiele vuurtje zegt iets over onze menselijkheid: kwetsbaar maar lichtgevend, onvolmaakt maar op God gericht.
Dit is geen magisch gebaar, maar een teken: een teken dat tot het hart spreekt, een teken dat aarde en hemel met elkaar verbindt.
Afsluitend gebed
Lord,
In het aansteken van deze kaars,
vertrouw ik U mijn gedachten, mijn gebeden, mijn stiltes toe.
Mag deze vlam de weerspiegeling zijn van mijn geloof,
zelfs flikkerend, maar op U gericht.
Mag het licht ervan mijn duisternis verdrijven,
en mag de warmte ervan mij verenigen met Uw liefde.
Ontvang, door haar, mijn offer,
en maak mijn leven tot een licht voor anderen.
Amen.
