De devotie tot de Goddelijke Barmhartigheid van Jezus is een van de meest diepgaande en hedendaagse spirituele schatten van de katholieke kerk. Het werd geboren in het hart van de twintigste eeuw, een tijd getekend door oorlogen, ideologieën van de dood en de wonden van de mensheid. Door middel van een nederige Poolse non, Zuster Faustina Kowalska, wilde Christus de wereld eraan herinneren dat zijn barmhartigheid grenzeloos is, aan iedereen wordt aangeboden, en dat het de ultieme basis is voor de verlossing van de zielen.
Het bidden van de Goddelijke Barmhartigheid gaat niet alleen over het vragen om vergeving voor je fouten: het gaat over het binnentreden in de diepten van Gods hart, dat nooit ophoudt lief te hebben, op te beuren, te genezen. Het betekent dat we ons verenigen met de gekruisigde en verrezen Jezus en ons laten transformeren door de kracht van zijn liefde.
De oorsprong van de devotie: de heilige Faustina, apostel van barmhartigheid
Helena Kowalska, tegenwoordig bekend als de heilige Faustina, werd in 1905 geboren in Polen. Als non in de Congregatie van de Zusters van Onze Lieve Vrouw van Barmhartigheid ontving ze tussen 1931 en haar dood in 1938 vele mystieke visioenen van Christus. De Heer vertrouwde haar een missie toe: het verkondigen van zijn barmhartige liefde aan de wereld.
In haar Kleine Dagboek noteerde Faustina deze woorden van Jezus:
"Zeg tegen de lijdende mensheid dat ze zich moet nestelen in mijn barmhartige Hart. Ik wil mijn genaden over de zielen uitstorten, maar ze willen ze niet ontvangen."
Door haar vraagt Jezus om de instelling van een Feest van Barmhartigheid, het bidden van het Chaplet van de Goddelijke Barmhartigheid, de verering van de icoon van de Barmhartige Jezus en een houding van vertrouwen en barmhartigheid tegenover anderen.
De pijlers van de devotie tot de Goddelijke Barmhartigheid
Het bidden van de Goddelijke Barmhartigheid betekent het beleven en beoefenen van vijf hoofdvormen van deze devotie:
1. De beeltenis van de Barmhartige Jezus
Deze beeltenis, geschilderd op verzoek van Christus zelf, toont Jezus die zijn rechterhand zegenend opheft en met zijn linkerhand zijn hart aanraakt. Vanaf zijn zijde stromen twee stralen: de rode symboliseert bloed (leven) en de bleke symboliseert water (doop en reiniging). Onder de afbeelding staan de woorden:
"Jezus, ik vertrouw op U."
Deze afbeelding is een visuele herinnering aan Jezus' liefde, aan zijn actieve barmhartigheid. Het wordt vaak in huizen of kerken geplaatst of gebruikt als ondersteuning bij het gebed.
2. Het feest van de goddelijke barmhartigheid (zondag na Pasen)
Christus heeft gevraagd om de zondag na Pasen te vieren als het feest van de goddelijke barmhartigheid. Op deze dag kunnen de gelovigen buitengewone genaden ontvangen, waaronder de totale kwijtschelding van fouten en verdriet, op voorwaarde dat ze gaan biechten en de Heilige Communie ontvangen met een vertrouwend hart.
Dit feest, officieel ingesteld door Johannes Paulus II in 2000, is een explosie van geestelijke vreugde, een bron van genezing, vergeving en een oproep om zonder angst naar God terug te keren.
3. Het Chaplet van de Goddelijke Barmhartigheid
Het Chaplet van de Barmhartigheid wordt gereciteerd met een traditionele rozenkrans. Het is een krachtig gebed dat Jezus aan zuster Faustina leerde om voorbede te doen voor de zondaars en de hele wereld.
Het centrale gebed wordt herhaald:
"Wees door zijn smartelijk lijden barmhartig voor ons en voor de hele wereld."
Het kan op elk moment worden gereciteerd, maar Christus vroeg om het speciaal te bidden om 15.00 uur, het uur van zijn kruisdood, dat het Uur van Barmhartigheid wordt genoemd.
4. Het Uur van Barmhartigheid (15.00 uur)
Jezus vroeg om het uur van zijn dood te eren, elke dag om 15.00 uur, met een kort gebed, een meditatie over zijn lijdensweg of de rozenkrans. Het is een bevoorrecht moment om ons te verenigen met het kruis en genaden af te smeken voor onszelf en voor de wereld.
Het is niet per se een lang gebed, maar een gebaar van liefde, een blik naar het kruis, een daad van geloof in de verlossing die Jezus biedt.
5. Vertrouwen en werken van barmhartigheid
Tot slot wordt de kern van deze devotie samengevat in twee houdingen:
absoluut vertrouwen in Gods barmhartigheid en
de actieve beoefening van barmhartigheid jegens anderen.
Jezus staat erop:
"Zielen die mijn barmhartigheid verkondigen en verheerlijken, zullen door Mij bijzonder geliefd worden. In het uur van de dood zal Ik voor hen geen rechter zijn, maar een Verlosser."
Een toegewijde van Barmhartigheid zijn is zelf barmhartig worden: vergeven, troosten, armen steunen, zieken bezoeken, bidden voor de doden... zoveel concrete daden die Gods liefde zichtbaar en actief maken.
Een gebed voor de wereld van vandaag
In een wereld die wordt geteisterd door geweld, eenzaamheid, ontmoediging en onrecht, is bidden tot de Goddelijke Barmhartigheid een profetische daad. Het herinnert ons eraan dat liefde sterker is dan zonde, dat genade altijd wordt aangeboden en dat niemand verloren is als hij zich tot Christus wendt.
John Paul II, de grote apostel van deze devotie, zei:
"Er is geen andere bron van hoop voor de mens dan de Barmhartigheid van God."
Barmhartigheid is geen zwakte: het is de kracht van God zelf, die in staat is harten te transformeren, de diepste wonden te helen en licht te brengen in het hart van de duisternis.
Conclusie: elke dag barmhartigheid beleven
Bidden tot de Goddelijke Barmhartigheid van Jezus is binnengaan in een stroom van oneindige liefde. Het betekent elke dag het open Hart van de Verlosser benaderen om er vrede, kracht en vergeving uit te putten. Het betekent ook leren barmhartig te zijn voor onszelf, voor de mensen om ons heen, voor de hele wereld.
In tranen als in vreugde, in zwakheid als in geloof, kunnen we altijd dit eenvoudige gebed herhalen, dat ontspringt uit het diepst van onze ziel:
"Jezus, ik vertrouw op U."
